Door de vaststelling van de Provinciale Structuurvisie en de monitoring die hieraan verbonden is, is het eenvoudiger en duidelijker geworden om gemeenten te laten weten wat de Provincie kwalitatief en kwantitatief zou willen zien in zake woningbouw.

Bij de eerstvolgende mogelijkheid zal de VVD dit stuk evalueren en indien noodzakelijk wijzigingsvoorstellen indienen tot een goede liberale invulling van de woningvraag, waarmee een antwoord op kwesties als passende huisvesting voor ouderen en jongeren, het tegengaan van ‘scheefwonen’, doorstroming en diversiteit in koop-/huurwoningen wordt gegeven. 

Door de invoering van de Nieuwe Wet op de Ruimtelijke Ordening heeft de Provincie meer instrumenten gekregen om deze ruimtelijke ontwikkeling te sturen. Deze instrumenten zal de Provincie moeten gebruiken op de juiste momenten. Echter moet daarbij het Rijksmotto altijd in het voorhoofd worden gehouden: “decentraal wat kan, centraal wat moet”.  

De VVD zal kritisch kijken naar de komende grote woningbouwprojecten. Voorbeeld hiervan is het de Bloemendalerpolder/KNSF terrein. Door de economische crisis en de duidelijk wordende veranderingen in bevolkingsopbouw moeten projecten als deze nauwkeurig worden afgewogen.

De VVD is voorstander van CPO (Collectief Particulier Opdrachtgeverschap), wat kan worden ingezet als maatschappelijk instrument voor bouwproductie en burgerschap. CPO kan meer zijn dan groepsinitiatieven van particulieren die hun eigen huis willen bouwen. CPO moet daarom ruimte krijgen op bouwlocaties die stil liggen, in dorpen waar starters willen blijven wonen, en in achterstandswijken waar koopwoningen tussen huurwoningen gewenst zijn. CPO levert zelf geen grote aantallen woningen maar geeft de bouwproductie een impuls, niet alleen kwantitatief maar vooral kwalitatief. 

Buitengebieden

De VVD vindt dat de buitengebieden niet op slot moeten gaan, maar wel beschermd moeten worden. Dit betekent dat aan het bouwen in buitengebied of op uitleglocaties zware kwalitatieve eisen worden gesteld. Dit in verband met het feit dat de financiële grenzen van het binnenstedelijk bouwen in zicht komen.